Kanker: de manieren om kankercellen te doden (Deel twee)

Kanker 2

 

 

Lees aub. eerst het eerste bericht over dit onderwerp. http://plantaardigheden.nu/?p=104

 

Manieren om cellen (lees: kankercellen) te doden:

 

Er zij twee hoofdwegen voor celsterfte het ene is de al eerder genoemde apoptose wat in werkelijkheid gelezen moet worden als geprogrammeerde zelfmoord van de cel die niet uit eigener beweging wil sterven, en de ander necrose ofwel celsterfte door beschadiging.

 

Apoptose wordt ook wel omschreven als geprogrammeerde celsterfte en dat houdt een hele serie van biochemische gebeurtenissen in die leiden tot een karakterverandering van de eigenschappen van de kankercellen en uiteindelijk daardoor de sterfte van die cellen.

 

Necrose of geforceerde celsterfte wordt op gang geholpen door een serie van gebeurtenissen van buitenaf zoals een infectie, of vergiftiging of een trauma* die aan de cellen wordt toegebracht.

 

*Een ongeluk met een auto bijvoorbeeld die een beschadiging of verwonding veroorzaakt wordt in de wetenschap ook een trauma genoemd. Denk aan de afdeling traumatologie in het ziekenhuis

 

Er zijn nog aanvullende mechanismen bekend geworden die celsterfte kunnen veroorzaken zoals het versterven door “verhongering” (autophagie) hierbij kunnen sommige planten een verstorende rol spelen. Maar daar komen we op terug.

 

Ook is het mogelijk dat celsterfte ontstaat door het binnendringen van een cel door een andere cel. Over het nut en functie wordt nog heftig gedebatteerd het wordt wel entosis genoemd. Aan de ene kant levert het nieuwe problemen op en aan de andere kant kan het helpen bij het oplossen.

 

Zo is daar ook de term paraptosis waarvoor ik geen fatsoenlijke vertaling heb gevonden (u kunt me daar misschien bij helpen, stuur uw suggestie in) dat is een vorm van geprogrammeerde celsterfte door gebruik te maken van een vorm van insuline waarvan een groeifactor is genomen die celholtes (vacuolen) doet ontstaan in het celvocht, het zet kankercellen aan om nieuw RNA (dat zijn berichtenzenders, verwant aan DNA) te zoeken en nieuw eiwit te vormen.

Het wordt dan lastig om snel uit te groeien. Het lijkt dan sterk op zelfmoord van de tumorcellen. (apoptose)

Een volgend mechanisme dat ook van redelijk recente datum is, wordt anoikis genoemd wordt maakt gebruik van een nieuw gevonden eiwit die de uitzaaiing bemoeilijkt van de tumorcellen en wordt vaak bij specifieke melanomen (een type huidkanker) uitgeprobeerd. Het wordt gebruikt om verplaatsingen van het probleem tegen te gaan.

http://www.bioresearchonline.com/doc/new-therapeutic-target-for-melanoma-0001

 

Deze zaken zijn van belang om te begrijpen waar de aanknopingspunten liggen.

 

Vandaag 27 jan. 2014 staat in de Volkskrant een artikel over het stimuleren van het immuun systeem om celsterfte te reguleren. In Science is daar onlangs een artikel over gepubliceerd.

 

Wilt u meer weten dan kunt u hier terecht:

http://www.cancerresearch.org/cancer-immunotherapy/what-is-cancer-immunotherapy .

 

Hier is wel een patiëntspecifiek onderzoek een vereiste omdat elk weefsel en natuurlijk ook de tumoren een uniek afweersysteem kennen en de therapie moet daarop worden aangepast.

De ontwikkelingen maken me erg nieuwsgierig naar de effecten op de lange termijn. Het optimisme wordt er wel door vergroot. Of het de grote krantenkoppen rechtvaardigt moeten we afwachten.

 

Deze mogelijkheid was mij al een jaar of achttien bekend omdat ik in overleg met een oncoloog een plantaardig middel had geadviseerd dat een heel sterke stimulans van het immuunsysteem geeft. Dat in combinatie met een veel zwaardere dosering cytostatica dan normaal gebruikelijk gaf, in dit geval bij hersentumoren, een sterke verbetering van het ziektebeeld en zorgde voor de overleving van de patiënte die leed  aan zesentwintig kleinere tot middelgrote tumoren in het hoofd. Jammer genoeg was de vorming van littekenweefsel in het brein aanleiding dat volledig herstel van de klachten zoals gedeeltelijke uitval van spraak en verstoring van de fijne motoriek uitbleef. Dit is overigens één van de sterkste voorbeelden van de inzetmogelijkheden van planten bij een therapie die ik voor u te bespreken heb.

 

 

Specifiek de benadering van de bovenstaande mechanismen aan de hand van de werking van Geelwortel. Dat is dan niet de Canadese Geelwortel (Hydrastis canadensis) zoals die op Plantaardigheden.nl staat maar de Curcuma in soorten waar nog een beschrijving van de plant zal worden opgenomen met de aspecten en effecten die het verder nog heeft. Ik heb nog de nodige tussendoortjes te plegen.

 

Waarom de geelwortel?

 

Dat heeft te maken met de brede werking van geelwortel en in het bijzonder de stof curcumine die een rol blijkt te spelen bij veel van de celsterfte regulerende processen. Dan is het handig om een goed rapport te hertalen. Beter goed gejat dan slecht bedacht is hier het motto.  Bijna alle mechanismen komen dan aan bod.

Deze mechanismen komen voor bij diverse behandelingen van kankers en omdat planten vaak dezelfde effecten kunnen hebben is het nuttig als we een referentie kader hebben waaruit kan blijken dat het benutten van sommige planten eenzelfde effect kunnen hebben als waarmee de oncoloog behandelt, of juist een tegenovergesteld effect dan wat de oncoloog bij zijn behandeling voor ogen heeft. Daarom deze toch intensieve beschrijvingen.

We zullen ook in een volgende bijdrage gaan zoeken naar de oorzaken en waar we dan met planten kunnen proberen zaken te voorkomen.

Ik realiseer me dat ik hier en daar een beetje in herhalingen zal vervallen omdat ik zo manmoedig poog begrijpelijk te blijven door met de termen die het rapport gebruikt een kleine verklaring mee te geven. U wordt verzocht daar door heen te kijken. Ik ga dan ook als kopje de termen gebruiken die eerder zijn verklaard of vertaald en dan komen we vanzelf bij de werking van in dit geval Geelwortel uit.

 

Apoptosis.

 

Celsterfte is eigenlijk een normaal fysiologisch proces wat hoort bij de standaard levensverrichtingen dat noodzakelijk is voor normale stabilisatie van de celtoestand, dat wordt ook wel homeostase genoemd.

De veranderingen in de cellen die hierbij betrokken zijn, zijn op zowel uiterlijkheden van de cel en op de biochemische processen die meespelen, daarbij inbegrepen het uiteenvallen van de cellen en het krimpen van de cel en de neerslag en verwijdering van de inhoud.

Bij dat proces worden proteases, dat zijn enzymen die de eiwitten afbreken, gestimuleerd. Wat je beeldend zou kunnen vergelijken met composteren, dat is de afbraak van organische spullen tot materiaal dat je weer elders kan gebruiken. Normaal gesproken zorgt het lichaamsafvalverwerking systeem voor de verwijdering. De celsterfte zoals we al hadden opgemerkt kan worden opgewekt door zowel interne zaken als wel door die van buitenaf worden ingebracht inclusief de afbraak van de receptoren van de cellen en gifaanvallen.

Celsterfte wordt meestal door een samengaan van al die factoren opgewekt. Een complex verhaal dat wel.

Immuuncellen die niet volgens de regels functioneren en juist ons weefsel aantasten zouden er ook beter aan doen te sterven, onvoldoende apoptose kan dan leiden tot auto-immuunziekten. Onvoldoende celsterfte kan ook tot kanker leiden.

 

Ergo:

Een cel die als gevolg van apoptose niet sterft als zou moeten kan een kankercel worden, maar ook kan een overdreven celdeling een gezwel worden als die niet gevolgd wordt door celsterfte dat het tempo van de celdeling kan bijhouden.

 

Met andere woorden: apoptosis die niet volgens de regels verloopt kan kanker veroorzaken maar verhoogde apoptosis bij tumorcellen bestrijd dat juist. De vakman weet welke stoffen de normale cellen doorgaans met rust laten en juist die cellen aanpakken die we kwijt willen. Al zullen er veel cellen zijn die we gezond noemen, die ook een ernstige veeg uit de pan meekrijgen als er bijvoorbeeld cytostatica worden toegediend.

Cytostatica zijn de gifstoffen die bij een “chemo” worden toegediend en die dienen de celdeling te verhinderen.

Kankercellen vermenigvuldigen zich heel sterk waardoor ze ook meer gevoelig zijn voor deze stoffen.

Cellen die zich van nature snel delen (en ook een hoge omloopsnelheid hebben) zoals het epitheel (bekleding) van darmen en de haarcellen delen dan ook vooral in de klappen die worden uitgedeeld.

Alle cellen kennen rustperiodes. Als je dan een “chemo”gaat toedienen worden daardoor niet alle cellen tegelijkertijd aangepakt dan zal je de chemo nog een aantal keren moeten herhalen om alle cellen die behandeld moeten worden aan de beurt te laten komen.

 

Nu weet u hoe het komt dat mensen vaak kaal worden als gevolg van een chemo.

 

Necrosis

 

Celsterfte door necrosis treed als eerder gezegd op door mechanische of gifstof gerelateerde beschadiging. De aan necrose lijdende cellen zijn te onderscheiden van de cellen die door apoptosis sterven door dat ze meestal opgezwollen zijn, barsten in hun celwanden vertonen en het stoppen van het werk in de organellen (zeg maar de fabriekjes binnen de cellen) en uiteindelijk het uiteenvallen van de cellen (lysis) waarbij de celinhoud vrijkomt en dat geeft een respons in de vorm van ontstekingachtige verschijnselen.

De overige verklaringen van celsterfte zijn eigenlijk al redelijk omschreven.

 

Wat u vooraf moet weten over curcumine:

 

Curcumine is een stof die voornamelijk terug gevonden kan worden in de planten van het genus Curcuma en in het bijzonder C. longa (geelwortel, Indische saffraan ook wel Turmeric) met 38.888 ppm. in de wortelstok en  C. xanthorrhiza (Javaanse saffraan of Temu Lawak) met 10.000 ppm en de C. zedoaria (Shoti of Zedoary) met slechts 1.000 ppm.

U moet dan weten dat 10.000 ppm. overeenkomt met 1%. (bron gehalten: de database van J. Duke)

De mens zou de mens niet zijn als hij de stof niet heeft geïsoleerd en verfijnt tot puur curcumine.

Het valt meteen op dat veel stofjes de naam dragen van de plant waaruit ze is voorgekomen.

Dat isoleren en verfijnen tot pure plantenstoffen heeft een nadeel in een aantal gevallen omdat sommige planten als plant gebruikt synergie (door samenloop/-werking versterkte werking) vertonen. Maar de medicus wil graag met pure stofjes werken zodat ze de dosering redelijk precies kunnen instellen. Lijkt logisch maar soms is het dat helemaal niet in mijn ogen.

We komen daar nog wel over te spreken. Ook zitten er aan curcumine verwante stofjes in de geelwortel die een vergelijkbare werking hebben met die van curcumine, dan wordt het lastig om als de onderzoeker een bepaalde dosering geeft voor curcumine je een rekenkundige vertaalslag moet maken naar het ongeraffineerde product in deze dus geelwortelpoeder.

Zoals je die kan kopen in een beetje gesorteerde supermarkt of Toko of de Turkse en/of Marokkaanse winkel die doorgaans deze poeders los verkopen.

Laat staan dat je in een mengsel van geelwortel en andere zaken dat we doorgaans kerrie noemen het gehalte aan curcumine uit het hoofd kan berekenen, maar alors, een frutje meer of minder maakt in de praktijk van de keuken niet veel uit. De naam in de Indische Toko is Koenjit.

 

Nu dan de specifieke eigenschappen van curcumine:

 

Curcumine is goedgekeurd als voedingsmiddel en heeft een E-nummer meegekregen E-100. Nu weet ik ook wel, dat er een geloof is dat alle E-nummers verdacht zijn en vermeden moeten worden, maar dat is echt een broodje aap verhaal van de eerste categorie. Er zijn wel E-nummers waarvoor ik de wenkbrauwen frons maar zeker niet in dit geval.

 

http://www.food-info.net/nl/e/e100.htm citaat:

 

Acceptabele dagelijkse inname (ADI) :  Tot 1 mg/kg lichaamsgewicht voor curcumine, 0.3 mg/kg voor turmeric.

Bijwerkingen : Geen bijwerkingen in de gebuikte concentraties in levensmiddelen.

Dieetbeperkingen: Geen. E100 kan gebruikt worden door alle religies, vegetariërs en veganisten.

 

Opmerking:   Volgens de regels mag een doorsnee mens als ik (tweeënzeventig kilo, 1,8 mtr.) ca. 70 mg curcumine gebruiken in pure vorm en een derde daarvan als turmeric (koenjit) ofwel de ruwe vorm. Ziet u, zo komen de verwarringen in de wereld. Lees dus alles op het web kritisch. (Ook dit verhaal overigens.)

De verwarring die hier gelezen kan worden komt eigenlijk door de verschillen in de gehalten aan curcumine in de diverse vertegenwoordigers van het geslacht Curcuma zoals ik u hierboven heb verteld.

Dus de dosering van curcumine als men uitgaat van het ruwe product moet je berekenen naar de gehaltes aan curcumine per soort plant.

 

Ook binnen de soort zijn er variaties, mede door de omstandigheden waarin de plant opgroeit. In de praktijk komt het er vaak op aan dat je de standaards niet klakkeloos moet hanteren, maar ook moet kijken naar de samenlopen met het voorkomen van aanverwante stoffen die ook meedoen aan het bereiken van het beoogde resultaat. Dan kan de geciteerde dosering ruw materiaal plotseling wel kloppen.

Maar zeker ben ik daar niet van, dus het gebod is om dan even verder te spitten.

 

Curcumine is de naamgever van de groep curcuminoïden, in die groep zitten stoffen die of een afgeleide of een voorloper van curcumine zijn in de biochemische processen van de plant. Derivaten en precursors genoemd in de wetenschap. Curcumine is de stof die het meest geschikt is om te gebruiken in preparaten vanwege haar stabiliteit en oplosbaarheid. Niet tegenstaande dat, wordt het ruwe materiaal  met de stof di methyl sulf oxide, aceton en ethanol (een alcohol) oplosbaar gemaakt. Macereren (het aftrekken) in olie heeft weinig zin omdat ze slecht oplossen in vetten. De stoffen behoren tot de natuurlijke fenolen. Onderzoeksrapporten ** hebben opgeleverd dat sommige derivaten nog meer potentie bezitten dan curcumine zelf.

**Jayaprakasha GK, Rao LJ, Sakariah KK (2006). “Antioxidant activities of curcumin, demethoxycurcumin and bisdemethoxycurcumin”. Food Chemistry 98 (4): 720–4. doi:10.1016/j.foodchem.2005.06.037

 

Mechanismen bij celsterfte veroorzaakt door Curcumine:

 

Activeren van een specifieke protease.

 

 

Proteases zijn natuurlijke afbraakmiddelen, ze komen onder meer voor in het spijsverteringstraject waar ze als een soort geavanceerde “biotex” eiwitten afbreken.

Een van de redenen waarom de zorg bij  ouderen en ook bedlegerigen zoveel aandacht behoeft is dat bij het gebruik van incontinentieluiers opgelet moet worden vooral bij diaree.  Datde luiers zo goed als ogenblikkelijk na ontlasting, moeten worden vervangen.

In de ontlasting komen vaak nog van die eiwitafbrekers die normaal nuttig werk verrichten mee. Met een dikke kans op doorligachtige plekken tot gevolg. Die genezen erg moeilijken geven veel last aan de patiënt.

(Een beetje in het verlengde van de door mij beoogde aandacht voor planten waar ze behulpzaam kunnen zijn, is dat er in de schil van aardappelen niet-giftige protease-remmers voorkomen. Een aantal jaren geleden kondigde de universiteit van Wageningen het aan dit als medicijn te gaan ontwikkelen.

Ik wacht nog steeds. Je kan eens poeder van gedroogde schillen proberen. Tussen ons gezegd en gezwegen: ik ken een geval waarbij dat werkte.)

 

In ons verhaal gaat het om de proteases die worden aangeduid als Caspases leden van een groep zogenaamde cysteïne proteases die een rol spelen in de geprogrammeerde celdoding ofwel apoptose. Er zijn diverse onderzoeksrapporten die de suggestie wekken dat curcumine daarbij een stimulerende rol speelt ***

Curcumine veroorzaakt schade aan het DNA van de tumoren en veroorzaakt stress bij de tumorcellen en veroorzaakt nog een aantal effecten die de apoptose vrij snel op gang helpt.

De precieze gang van zaken zal een beetje te ver voeren om in dit bestek te behandelen.

 

 

***       Thayyullathil F, Chathoth S, Hago A, Patel M, Galadari S. Rapid reactive oxygen species (ROS) generation induced by curcumin leads to caspase-dependent and -independent apoptosis in L929 cells. Free Radic Biol Med. 2008;45:1403–12. [PubMed]

Park K, Lee JH. Photosensitizer effect of curcumin on UVB-irradiated HaCaT cells through activation of caspase pathways. Oncol Rep. 2007;17:537–40. [PubMed]

Gao X, Deeb D, Jiang H, Liu YB, Dulchavsky SA, Gautam SC. Curcumin differentially sensitizes malignant glioma cells to TRAIL/Apo2L-mediated apoptosis through activation of procaspases and release of cytochrome c from mitochondria. J Exp Ther Oncol. 2005;5:39–48. [PubMed]

 

 

Voor celsterfte wordt ook het belang van de zgn. FAS receptor bindingen genoemd. U kan zich het zo voorstellen dat het een beetje lijkt op een radiozender met diverse ontvangers.

De cellen hebben een intern berichtensysteem waaraan signalen worden verzonden en door de ontvangers die op de celwanden zitten, worden ontvangen.

Dat zijn dan berichten die de cellen moeten aanzetten om bepaalde levensverrichtingen uit te voeren.

Tumorcellen hebben een storing veroorzaakt in de ontvangst van die berichten en vooral waar die aanzetten tot celsterfte.

De zogenaamde FAS berichten spelen voor de normale levensverrichtingen geen rol maar wel die de celsterfte mede veroorzaken. Curcumine versterkt de kracht van de receptoren door ze te clusteren op een speciale manier. Daardoor kan de zo gewenste celsterfte van de tumoren op gang gebracht worden.

Dat gebeurt dan vooral in het spijsverteringskanaal en de dikke darmkankercellen en stimuleert de caspase-8 enzymen die aan het begin van de FAS signalering, leidend tot apoptose, staan. ****

 

**** Moragoda L, Jaszewski R, Majumdar AP. Curcumin induced modulation of cell cycle and apoptosis in gastric and colon cancer cells. Anticancer Res. 2001;21:873–8.

 

Het op gang helpen van de “p53/p21 weg” tot geprogrammeerde celsterfte.

 

Het bij de celdeling doorgeven van eigenschappen verloopt via het nalopen van diverse factoren. Twee van die factoren de p53 en de p21 zijn als gemeld belangrijk daarbij.

P 53 is een factor die eigenschappen doorgeeft die moeten voorkomen dat er veranderingen in de eigenschappen van de cel komen zodat ze niet tot tumoren kunnen uitgroeien. Tumorcellen zijn in staat dat ernstig te verstoren. Nu zijn er onderzoeken uitgevoerd naar het effect van curcumine in het bijzonder naar dikke darm tumoren. De p21 factor is hier een stoorzender maar kan door het gebruik van curcumine onderdrukt worden doordat de “goede factor” p53 zo sterk wordt ondersteund en opgepept.

Curcumine maakt cytochrome c vrij. Dat is een stof die de cel normaal gesproken intern fabriceert in zijn mitochondriën dat zijn de interne fabriekjes in de cellen waarin allerlei stofjes waaronder het cytochroom worden geproduceerd.

 

In de volgende bijdrage gaan we verder met het bespreken van de werking van Curcumine en de mogelijke ongewenste bijwerkingen van de Curcuma, daarna gaan we in op de oorzaken van de ongewenste celgroei. Vanwaar komt het?

 

Over pollekens

Tuinontwerper, consultant, publicist, kruidenkenner, natuurgids, recensist, radiopraatjesmaker.

Dit bericht is geplaatst in Kanker, wat te doen?. Bookmark de permalink.